Skip to main content

Ahuntzen artritis-entzefalitisa

Ahuntzen artritis-entzefalitis birusak gaixotasun multisistemiko progresiboa eragiten du ahuntzetan, eta ardien Maedi Visna birusarekin batera, hausnarkari txikien Lentibirusen taldea eratzen dute. Bi birusek harreman filogenetiko estua dute eta bi espezieen arteko transmisio gurutzatua frogatu da.

Infektatutako ahuntz gehienek sintomarik gabekoak eta birusaren eramaile iraunkorrak dira. Transmisio bide nagusia bertikala da, amatik seme-alabetara, oritzaren eta kutsaturako esnearen bidez. Hala ere, arnas-aerosolekin eta infektatutako arren semenaren bidez ere gerta daiteke. Mundo osoan zehar banatzen den birusa da, baina presentzia handiagoa du produkzio-sistema intentsiboenak dituzten herrialdeetan eta, batez ere, esne-arrazetan. Gaixotasuna, birikietan, artikulazioetan, bularrean eta nerbio-sistema zentralean zelula mononuklearrek eragindako hantura-lesioak eragiten dute. Zeinu kliniko nagusienak poliartritisa eta mamitis induratu subklinikoa dira, galera ekonomiko handiak eraginez. Urtebetetik gorako animalietan maizago agertzen dira zeinu kliniko horiek. Gaixotutako animaliek pisua galtzen dute, distirarik gabeko ilea dute eta artritisarekin lotutako mugikortasun-arazoak antzematen dira. Antxumeetan agertzen denean (2-6 hilabete bitartean), zeinu kliniko bereizgarriena nerbio-sintomekin adierazten den entzefalomielitisa da. Oro har, etxaldeetan, animalietan zeinu klinikoak ikusten direnean, animalia positiboen % 50etik gorakoa da. Read More

Gaixotasun Hemorragiko Epizootikoa

Gaixotasun hemorragiko epizootikoaren (GHE) agente eragilea Reoviridae familiako birus bat da, Orbivirus generokoa (GHEB). Orain arte birusaren zazpi serotipo identifikatu dira VEHE 1-2 eta 4-8, eta ezaugarri morfologiko eta estruktural asko generoko beste kiden berdinak ditu, bereziki mingain urdinaren birusarekin. GHEBren banaketa zabala da mundu mailan. Birus hau lehen aldiz AEBetan isolatu zen. 1955etik 2022ra arte, Amerikako iparraldeko, erdialdeko eta hegoaldeko eskualdeetan egon zen, baita Asian, Afrikan eta Australian ere. 2022ko udazkenean agertu zen lehen aldiz Europan, lehenik Sizilian eta Sardinian, eta handik gutxira Espainiako hegoaldean. Espainiako lehen fokuak Cadizen eta Sevillan atzeman ziren 2022ko azaroaren amaieran, eta gaur egun Iberiar penintsula osoan dago. Atzemandako serotipoa GHEB-8 izan zen, eta azterketa genetikoek % 99,9ko homologia izan zuten aldez aurretik Tunisian detektatutako GHEB-8/TUN2021ekin. Read More

Antigorputzak detektatzeko probak abantaila handia erakutsi zuen ardi-tuberkulosiaren agerraldi batean infektatutako indibiduoak detektatzeko orduan tuberkulinaren probarekin alderatuta

Animalien tuberkulosia (TB) M. tuberkulosis konplexuko (CMTB) kideek eragindako gaixotasun zoonotikoa da eta ugaztun espezie askori eragiten die. M. caprae CMTBko kideetako bat da, eta lotura estua du M. bovis espeziearekin, behien tuberkulosiaren eragile kausal ohikoena dena eta CMTB konplexuko ostalari-espektro zabalena duena. Hala ere, bibliografiak adierazten duenaren arabera, M. caprae indarra eta garrantzia hartzen ari da, izan ere, ahuntzak, behiak, ardiak, txerriak, untxiak, basurdeak, oreinak, azeriak eta gizakiak kutsatuz detektatu da.

Duela gutxi, 2021ean deklaratu zen ardien TB agerraldi bati buruzko ikerketa bat argitaratu dugu, zeinak ardien (323) eta ahuntzen (29) ustiapen mistoari eragin zion. Errioxako hiltegian egindako albaitaritza-ikuskapenean, TB izan zezakeen ardi bat atzeman zuten. Susmoak laborategian baieztatu ziren, eta lehenago identifikatu gabeko CMTBren genotipo bat (espoligotipoa) isolatu zen. Genotipo hori M. caprae espoligotipo SB2737 gisa erregistratu zen. Abeltegira itzuli, eta animalia guztiei intradermotuberkulinizazio proba (IDTB) egin zitzaien (interpretazio sinple zein konparatuarekin). Proba hori urtero egiten zitzaien ahuntzei 2013tik, emaitzak beti negatiboak izanez. Aldi berean, tuberkulosi-infekzioaren aurkako antigorputzak detektatzeko lehenbiziko ELISA proba egin zitzaien ardi zein ahuntz guztiei. IDTBn, ardien % 1,2 bakarrik (n = 4) izan ziren positiboak, eta ahuntzetako bat ere ez. Nekropsia ondoren, lau ardiak infektatuta zeudela egiaztatu zen. ELISA probaren emaitzek erakutsi zuten 41 ardik ( % 13), IDTBko 3 positiboak barne, infekzioaren aurkako antigorputzak zituztela. Emaitza horiek ikusita, egun gutxiren buruan, ELISA proban positibo izan ziren ardiak sakrifikatu ziren, odola atera baitzitzaien gamma interferonaren askapenaren saiakuntza egiteko (IFN-γ), eta patologikoki zein mikrobiologikoki aztertu ziren. ELISA proban positibo eman zuten ardien % 11,4 baino ez zen positiboa izan IFN-γ, halere, infekzioa % 80an baino gehiagotan egiaztatu zen analisi mikrobiologiko eta patologikoaren bidez. Ondoren, bigarren ELISA proba bat (anamnesikoa) egin zitzaien abeltegiko animalia guztiei, ahuntzak barne. Azken hauek negatiboak izan ziren berriro, baina ardien % 36,8k infekzioaren aurkako antigorputzak erakutsi zituen egindako bi ELISA probak kontuan hartuta.

Ardien artean TBren prebalentzia handia zegoela baieztatu ondoren, osasun-hustuketa bat egin zen, eta abeltegian geratzen ziren animalia guztiak sakrifikatuak izan ziren, ardiak eta ahuntzak barne. Ahuntz guztiak sakon aztertu ziren eta guztiak negatiboak izan ziren beste behin. Oraingoan, proba immunologikoetan emaitza negatiboak zituzten ardi kopuru bat ere aztertu zen, eta horien % 29,2 kutsatuta zeudela ikusi zen. Azken prebalentzia orokorra % 37,5ekoa izan zen ardiak soilik kontuan izanik. Antigorputzen ELISA in vivo detekzio-metodorik sentikorrena izan zen ( % 81,4) eta nabarmen gainditu zituen IGTBa ( % 0,09) eta IFN-γ saiakuntza ( % 0,13). Gainera, espezifikotasun handia erakutsi zuen ( % 85,0) analisi patologikoak eta mikrobiologikoak zehaztutako azken infekzio-estatusari dagokionez.

Infekzioa M. caprae-ren espoligotipo berri batek eragin zuela baieztatu bazen ere, patogenesi mota bereziren bat egotz dakiokeena, agerraldi hori aurreko txostenei gehitu behar zaie. Txosten horien arabera, ardien TB infekzioaren gordailu garrantzitsua izan daiteke, proba intradermikoen sentsibilitate txikiagatik edo ikerketarik ezagatik alde batera utzi izan dena. Horregatik guztiagatik, oso gomendagarria da antigorputzen proben (ELISA) erabilera zabaltzea tuberkulosia kontrolatzeko programetan, gaixotasuna mantendu eta iraunaraz dezaketen infekzio ezkutuak detektatu ahal izateko.

Azterlan honen harira sarbide libreko artikulu bat argitaratu da, eta osorik kontsulta daiteke esteka honetan.

Argazkia: Lutz Peter de Pixabay Pexels 

Esnetarako behi-aziendan antimikrobianoen aurkako erresistentziadun enterokokoen azterketa fenotipiko eta genomiko batek Enterococcus lactis espeziearen banaketa zabala ezagutzera eman du

Enterokokoak animalien eta gizakien hesteetako mikrobiotan agertzen diren patogeno oportunistak dira. Azken urteotan, Enterococcus faecium eta Enterococcus faecalis espezieak ospitale-inguruneetako infekzio nosokomial multierresistenteen kausa nagusien artean kokatu dira. Bankomizinarekiko erresistenteak diren E. faecium anduiek eragindako infekzioak, tratamendu eraginkorrik ia ez dutenak, bereziki kezkagarriak dira. Read More

MicroRNAek Mycobacterium avium subsp. paratuberculosis (MAP) espeziearekin modu naturalean infektatutako Holstein arrazako behien erantzun immunologikoa eta inflamatorioa arautzen dute

MikroRNAk (miRNAk) 18 eta 25 nukleotido arteko luzera duten RNA txikiak dira, eta proteinak kodetzeko geneen adierazpena erregulatzen dute, RNA mezulariaren (mRNA) lotura osagarri inperfekturen bidez. Lotura mota horrek gene horien adierazpena murrizten du.
miRNAk proteinei lotuta eta/edo zelulaz kanpoko besikulen barruan bidaiatzeko joera dute, eta horrek degradazioarekiko beste RNA edo proteina batzuk baino erresistenteagoak izatea eragiten du, haien presentzia plasma eta/edo serum-laginetan, sentikortasun handiz, detektatzea ahalbideratuz. Behi-ehunetan miRNAen adierazpena frogatu zuten lehen ikerketak 2007an egin ziren. Ordutik, 793 miRNA baino gehiago identifikatu dira, behien 30 kromosometan kodetuta. miRNA horiek, Bos taurus-en genoman aurreikusitako 3825 RNA ez-kodifikatzaileen %25 dira, gutxi gorabehera. Aldez aurreko ikerketek frogatu dutenez, zenbait miRNAk bereiziki adierazita daude MAPrekin esperimentalki infektaturiko Holstein arrazako behietan, infektatu gabeko animali kontrolekin alderatuz. Hala ere, ez dago MAParekin baldintza naturaletan kutsaturiko animalien daturik. Read More

2024an landuko ditugun proiektuak

NEIKERreko Animalia Osasun sailak, diagnostiko lanak zein I+D proiektuak burutzen ditu. Azken hauek, abere, etxe eta basa animaliei eragiten dieten inpaktu nagusiko gaixotasunen ikerketa epidemiologiko, kontrol, prebentzio eta tratamenduetara zuzendurik daude bati-bat, bereziki zoonosi nagusien behaketa lanak eginez. Ikerketa lerro nagusiak eta hauetan atxikitako proiektuak 2024. Urte honetan hauexek dira: Read More

NEIKEReko Animalia Osasun Sailaren argitalpenak 2023an

Jarraian, 2023an aldizkari zientifikoetan egindako 22 argitalpenak zehazten dizkizuegu. Gehienei buruz iaz blogaren aurreko sarreretan hitz egin dizuegu. Artikulu guztiak irakurri nahi dituztenek, bakoitzari gehitu diogun estekan klik egin dezakete, edo gurekin harremanetan jar daitezke eta kopia bat emango diegu, nahiz eta ikusiko duzuenez gehienak sarbide libreko aldizkarietan argitaratuta daudela.
Read More

Paratuberkulosia aztertzeko ereduak: patogenia, diagnostikoa, txertoak eta terapia

Paratuberkulosia zenbait etxe-abere zein animalia basatiri eragiten dien enteritis granulomatotsu kronikoa da, Mycobacterium avium subsp. paratuberculosis mikobakterioak eragiten duena. Hausnarkarien abeltegietan eragin ekonomiko handiena duen gaixotasunetako bat da. Nahiz eta azken hamarkadetan ahalegin handiak egiten ari diren ikerketa intentsiboak aurrera eramanez, paratuberkulosiaren kontrolak zailtasunak aurkezten ditu oraindik, tresna diagnostiko eta immunoprolifaktikoek muga handiak eragiten dituztelarik. Horregatik guztiagatik, paratuberkulosia aztertzeko ereduek berebiziko garrantzia dute, bai infekzioaren eta gaixotasunaren patogenia ulertzeko, bai txerto-prototipoak eta terapia berriak ebaluatzeko. Read More

Animalien Osasuneko doktoratu aurreko bekaren eskaintza (MODERAMI)

NEIKERen web-orriko enplegu-atalean, doktoratu aurreko deialdiari buruzko informazio guztia argitaratu da, MODERAMI proiektuari lotutako doktore-tesi bat egiteko: “Abordatze berriak garatzea animalien tuberkulosiaren aurkako txertaketa mukosal eta parenteralerako, eta horrek sagu eta untxi ereduetan dituen ondorioak ebaluatzea“. (PID2022- 142939OR-C21), Animalia Osasun Saileko Mikobakterioen taldean garatuko dena.

Parte hartzeko eskabideak aurkezteko epea 2023ko azaroaren 20tik 2023ko abenduaren 29ra bitartekoa da. Eskabideak aurkezteko informazio guztia esteka honetan eskura daiteke.